Bu yıl 11. Uluslararası İstanbul Bienali, kavramsal çerçevesini, Bertolt Brecht’in “Üç Kuruşluk Opera” oyunundan yola çıkarak “İnsan Neyle Yaşar” olarak belirledi. Bienal’in küratörlüğünü de ERSTE Vakfı* tarafından desteklenen küratör kolektifi WHW (ne, nasıl ve kimin için) gerçekleştirecek. Bir basın açıklamasıyla başvuruların kavramsal çerçevesi anlatıldı. Geçtiğimiz günlerde de başvurular sona erdi.
İSTANBUL
DEĞİŞİM ATÖLYESİ OYUNCULARI
Kanıksıyoruz… Kanıksadıkça kendi benliğimizi yitirip, toplum yaşamından uzaklaşıyoruz. Düşünmüyoruz… Bize sunulan eğlence dünyasının birer nesnesi haline gelip, olan bitene ses çıkarmıyoruz. İrademiz elimizden alındığı oranda uluslararası tekeller zenginleşiyor. Susuyoruz ve korkuyoruz… Üzülmek, ağıt yakmak Filistinli bebeklerin kanları üzerlerine sıçrayan först leydi’lere düşmez. Görüyoruz ve susuyoruz. Sokaklarda kefenli bebek ölülerini görüyoruz ve yolumuza [...]
Bu yazı yazılırken, “Çağdaş” adlı bir gencin, dur ihtarına uymadığı için motorlu polisler tarafından öldürüldüğü haberi geçiyordu ekrandan. Ehliyeti olmadığı için kaçmaya çalışmış, araçtaki arkadaşını bırakıp tekrar hareket ettiğinde, polis diz çöküp silahını çekmiş ve “Çağdaş”ı başından vurmuş. Çocuk olay yerinde ölmüş. Kentin sokaklarında, atlarının üzerindeki kovboylar gibi dolaşırken canları sıkılan polisler, bu şüpheli durumu [...]
Kaynak: http://haber.sol.org.tr/haftaninkonugu/1385.html
Mücadelede yerini bilenlerin öyküsü
Değişim Atölyesi Oyuncuları (DAO) 2001 yılında farklı tiyatro disiplinlerinden bir araya gelen oyuncular tarafından Ankara’da kuruldu. “İnsanın olduğu her yerde oynamayı” kendine ilke edinen DAO’nun, 2006 yılından bu yana aynı adla İstanbul’da da bir grubu var. Türk tiyatrosunda ilk kez bir grup, iki ilde özerk bir anlayışa sahip yönetim sistemiyle eşzamanlı [...]
Okullar tatil oldu, bir yaz dönemine daha girdik.
Çelik-çomak, yağ satarım, topaç, körebe, evcilik… Hepsi çocukluğumuzun birer anısı olarak zihinlerimizde… Henüz koca binaların dikilmediği boş arsalarda mahallenin tüm çocuklarıyla oynadığımız oyunlar.
90’lı yıllardan bu yana tüm toplum kesimlerinde her şeyin aynı zamanda bir başka şey olabileceği, telepatik güçlerimizle zamanı tersine çevirebileceğimizi, para-psikolojik varsayımlarla insan aklının ister iğdiş edilmesi deyin ister tutulması, ister de aklın kısırlaştırılması. Sanayi toplumunun hızı, aklın hızla üretip tüketmesinden çok sürekli tüketip yerine koyacağı olguları da günbegün yok ettiğini söyleyebiliriz. Yine o yılların [...]
Son dönemlerde tiyatro dünyası tahmin edilen hareketlilikler yaşıyor. Sanatla bir alıp veremediği olan iktidar, kendisine yakışacak biçimde davranıyor ve zaman zaman “bu tiyatrocular çok olmaya başladı” gibi söylemlerle bunu açıkça dillendiriyor. Herhangi bir yönetim mekanizmasının bağnazlıkla bağı olmaya görsün, kendisini öylesine açığa çıkarıyor ki şaşırmak bile saflık oluyor neredeyse.
90’lı yıllarda başlayan liberal dalga, bugün içeriğinden bir şey kaybetmeden fakat genişleyerek ve belli formlar değiştirerek varlığını günlük hayatta daha fazla hissettirir duruma gelmiştir. Kitle kültürü bağlamında ise yavanlaşarak ve yavanlaştıkça da sanatçıları daha fazla kölesi durumuna getirecek araçları yaratmaya başlamıştır.
