Avuçlarımda geçmişin silik tortusu, hareket etsem yüzüme bulaşıyor. Kımıltısız kalmalıyım yırtarak, hatta parçalayarak geçmişi ya da en güzeli yakarak. Küllerini de sonsuza dek bir denize savurup kımıltısız kalmalıyım. Susmalıyım sonra.
“Her intihar zamanında ölümdür” demeliydi şair, kalemi sürçmüş olmalı. Hayatı sürçmüş olmalı kalbimin de.
***
Hadi At metal elliliği havaya, durma. Yükselirken yavaş, inerken gökyüzünden hızla düşer avucuna hiç kuşkusuz. Yazı gelirse sen çıkarsın güneşe, kışı gelirse ben boğulurum yağmurlar içinde. Bak ne geldi? Bak…
Bedenim ıslak, bedenim soğukta titriyor, güneşi parmak uçlarımda bıraktığımdan beri. Tedirgin miyim? Değilim. İddiayı kaybettim ve cezam olmalı. Cezam ibret olmamalı ele- güne, geceye, sabaha, güneşe…
Adımlarım iz bırakmadı yılların karmaşasında. Karda yürüsem, kara-kışta , izi olsa ne olur. Feodal ilişkilerimiz hep aristokratlar saçmadı mı hayatlarımıza? Onlar satmadılar mı kendilerini bir avuç gökdelene. İzi olsa ne olur adımlarımın, koşamadıktan sonra…
Gözlerin kamaşıyor mu bilmiyorum, sen güneşte kaldın, ben kara kışta. Ama bak dolu dolu güneşe, retinası yırtılmış zaten hayatın. Yakmıyor mu, delip geçmiyor mu senin parmak uçlarını da. Koşamazsın sen de, koşamazsın, bedenin erir geriye.
Metal ellilik yuvarlanıp, düşüp avucundan salına salına başka avuçlara kuruldu biliyor musun? Döngü bu işte…
***
“Her intihar zamanında ölümdür” demeliydi şair, kalemi sürçmüş olmalı. Hayatı sürçmüş olmalı kalbimin de.
Yine de “üstü kalsın”
Nevzat Süs
5 Yorum
Yorumlar RSS Geri İzleme Tanımlayıcısı URI
Yorum yapın
Evet Nevzat, “kalemi sürçmüş” şairin.
Şiir mi desem öykü mü, birbirine giriyor ikisi de, birbirinin içinden geçip hayata açılıyor. Hem düşünüyorsun kara kara, hem kalbinde garip bir coşku… İlkel çağların mağara resimleri gibi, hem çok sade hem çok karmaşık.
Devamı gelse, bu tarzdan bir kitap oluşsa, belki 1000 yıl sonra insanların bakıp gözü kamaşır…
her an sona çalar rengini!..
güneştende başlasa,
gümüştende başlasa!..
kar tanelrine düşen an toprağa evirir rengini!
güneşe değen an retinanın harelerine!
her inak inti-hare!!
” kimi zaman intihar, yaşama devam etmekten daha samimidir. ”
yazınız için teşekkürler, devamını beklemekteyiz…
Ölüme kalem çalmak cesurca bir iştir bence. hele ki, ölüme dahi irade koymaktan bahsetmek… Sanırım bu, ancak yaşamdan anlam “çalmak”la mümkün. Yaşama irade koymakla başlar, ölüme kalem çalmak. eline sağlık. Üstü bende kalsın…