Bırakıp sokak ortasına düşlerini, adımlamaya devam etti adam. Nereye gidecekse gidecekti, ne yazık ki kendisi de bilmiyordu. İnsan sevgisiz yaşayabilir de “düş” süz yaşayabilir mi diye düşündü, adımlarken, yani düşerken, düşleri sona ermişken. Sonra “neyseki yürüyüş bakidir” diye geçirdi içinden, rahatladı. Sokak ortasında bırakmış olsa da düşlerini, yürümenin hazzından mıdır nedir bilinmez, kendini “bir an” rahat hissetti.
Gerisi fıkralara kalmış…
Henüz Yorum Yok
Henüz yorum yapılmamış.
Yorumlar RSS Geri İzleme Tanımlayıcısı URI
Yorum yapın
