İyi çocuklardı hepsi, şarkıların kış buğusunda sevgililerinin adlarını yazarlardı cama. Savaşmasını da sevmesini de öylesine bilirlerdi ki, yumuşak kalplerini toprağa damıtıp, filizleneni kendileri sularlardı, bir yudum suya muhtaç.
İyi çocuklardı hepsi, akıllarını doğacak yeni güneşe adadıklarından bundan ne hicap duyarlar ne de sonsuz bir mutluluk, sadece ve sadece yaşamsal görev olarak algılarlardı. Sevgililerinin adlarını parmaklarıyla doğacak bu güneşe de yazarlardı.
İyi çocuklardı hepsi, çocuklardı, oynamasını da ağlamasını da en iyi onlar bilirdi. Yumuşak bir yastıkta tek başına uyumasını, anneye hasret kalmasını, sevgiliye hasret kalmasını da en iyi onlar bilirdi ki binlerce kez deneyip yanılmadıkları gerçeklikti bu iyi çocuklar için.
İyi çocuklardı hepsi, nefeslerini haine, hırsıza saklamasını bilir, yumruklarını omuzlarının üstüne çıkartıp, nereye vuracaklarını öylesine bilirlerdi ki… Sevgililerini öylesine severlerdi ki, sıradanların bunu anlamalarına da şaşarlardı çoğu zaman.
İyi çocuklar-dı hepsi…
Nevzat Süs
Henüz Yorum Yok
Henüz yorum yapılmamış.
Yorumlar RSS Geri İzleme Tanımlayıcısı URI
Yorum yapın
